فرموده و اين عمل را تجويز نكرده است ، با اينكه متبادر در ذهن اين است كه با سوزانيدن اموات مواد مضره و عناصر مهلكه از بين مىروند و براى همين جهت است كه برهمنان مردگان خود را مىسوزانند تا ضرر و زيان آن به اجتماع نرسد . در اين طريق يعنى سوزانيدن ابدان اموات خطر سرايت امراض ناشيه از سوزانيدن بدن ميت وجود دارد ، زيرا ممكن است قبل از سوختن بدن ميت مواد مهلكه بدن ميت در فضا پراكنده گردد ، و هوا و محيط را آلوده سازد ، و انداختن ميت در دريا هم خالى از ضرر و زيان نيست ، زيرا دريا همواره در جزر و مد است ، و امكان دارد بدن ميت را در ساحل اندازد و عناصر كثيف و مواد مضره بدن او را در روى زمين پراكنده كند . ولى دفن كردن در زمين اين خطرات را دفع مىكند ، زيرا عناصر خاك مواد مهلكه را از بين مىبرند و بدن را به زودى متلاشى مىسازند . علوم جديده نيز اين نظر را تأييد كرده است ، يكى از دانشمندان گويد : در خاك مادهء وجود دارد كه ميكروب امراض را مىكشد و سل و تيفوئيد و مالاريا را از بين مىبرد ، اگر چنانچه اين ماده در زمين وجود نداشت امراض ناشيه از ابدان مردگان در روى زمين جاندارى باقى نمىگذاشت ، و موجودات جاندار همگان راه فنا در پيش مىگرفتند ، و حيات از زمين رخت مىبست . شايد آيه شريفه « أَ لَمْ نَجْعَلِ الْأَرْضَ كِفاتاً أَحْياءً وَ أَمْواتاً » ناظر به همين معنى باشد ، زيرا اهل لغت گويند : يكى از معانى